Panna Wodna Siedząca

"W każdej studni i w każdym źródle mieszka duch, który go pilnuje." - tymi słowami zaczyna się górska legenda, która stała się inspiracją dla powstania rzeźby Panny Wodnej siedzącej. 

Asymetryczna poza Panny Wodnej Siedzącej, z jedną nogą uniesioną, drugą opuszczoną i torsem lekko skręconym ku dzbanowi, przywołuje długą tradycję europejskiej rzeźby opartej na ciele uchwyconym w ruchu. Jej genezy można dopatrywać się już w manieryzmie XVI wieku, zwłaszcza w wykorzystaniu skręconej, spiralnej sylwetki, oraz w barokowej konwencji przedstawiania ruchu w fazie chwilowego zatrzymania. Ostateczny charakter figury ogrodowej pozostaje jednak bliższy rzeźbie XIX wieku: zmysłowej i nastrojowej, łączącej kobiece ciało z naturą.

Rzeźba została zaprojektowana przez artystę Edwarda Jelińskiego na potrzeby projektu Ogrodu Legend w Muszynie jako bliźniaczy model Panny Wodnej stojącej. Obie figury opowiadają różne fragmenty tej samej opowieści: jedna pokazuje wodę jako żywioł, ruch i przemianę, druga jako ciszę i tajemnicę ukrytą w źródle. Wykonana z rekonstruowanego piaskowca, zachowuje szlachetną, mineralną fakturę, która z czasem subtelnie patynuje.